چگونه یک فیلم را معرفی کنیم؟

در این مطلب قصد داریم یک روش ساده، کاربردی و بدون نیاز به پیش زمینه­ی تئوری برای معرفی فیلم پیشنهاد کنیم. احتمالا برای شما هم پیش آمده باشد که در نظر داشتید در مورد یک فیلم مطلبی بنویسید ولی به هر دلیلی موفق نشدید. از دلایل مهم می­توانیم به این مسئله اشاره کنیم که شاید نمیدانید از کدام جنبه های یک فیلم می­شود صحبت کرد. چه مطالبی برای  معرفی یک فیلم لازم است. با هم شروع می‌کنیم.

اولین موردی که حتی پیش از تماشای فیلم با آن مواجه می­شوید،  ژانر اون فیلم است. همه­ی ما چندین ژانر به صورت مختصر می­شناسیم و هنگامی که می­شنویم فلان فیلم برای مثال ترسناک است، میدانیم باید انتظار چه چیزی را داشته باشیم. ژانر به طور کلی حول انتظارات مخاطب می­چرخد و بتواند این انتظارات را برآورده کند تا نزد مخاطب عام فیلم موفقی تلقی بشود. انواع ژانرها مثل کمدی، موزیکال (که البته این یک مورد تقریبا منسوخ شده است و جز چند  فیلم موزیکال اخیر می­توان به لالالند اشاره کرد)، وحشت (که خود به چند اصطلاح ساب ژانر تقسیم می­شود(اسلشر، وحشت روانشناختی، و غیره)، گنگستری، اکشن، رومنس و… هستند. اگه نمی­توانید ژانر فیلم را تشخیص دهید، به پیج گوگلِ فیلم سر بزنید و در بخش اطلاعات فیلم ژانر را پیدا کنید. پس به عنوان اولین نکته می­توانید با ژانر فیلم و اینکه چه عواملی در این فیلم دیده شده است تا این ژانر را نشان دهد، شروع کنید. برای مثال برای معرفی ژانر فیلم روانی اثرهیچکاک با اشاره به ژانر وحشت (از نوع روانشناختی یا تریلر) و رازآلود صحبتمان را شروع می­کنیم.

دومین بخش معرفی می­توانید به نکات پراکنده و عمومی فیلم همانند سال تولید، سیاه و سفیده یا رنگی بودن فیلم، نام کارگردان فیلم و اطلاعاتی از این دست که فکر می­کنید در مورد فیلم مربوطه اهمیت دارد، اشاره کنید.

سومین نکته به قلب یک فیلم یعنی داستانش مربوط می­شود. داستان مشخصا نه به معنی از صفر تا صد آن، بلکه در حد یک پلات مرکزی، یعنی در دو یا سه خط بتوان نشان داد که فیلم “در مورد چه چیزی”است. باز با همان مثال بند اول یعنی فیلم روانی امتحان می­کنیم. می­توانیم این گونه شروع کنیم: مارین کرین (با بازی جنت لی) به امید تسهیل کار ازدواجش با «سام لومیس» (جان گاوین) پولهای کارفرمایش را می‌دزدد و از شهر محل سکونتش خارج می‌شود و بین راه در هتل بیتس، که جوانی به نام «نورمن بیتس» (آنتونی پرکینز) اداره­اش می‌کند، به استراحت می‌پردازد. «نورمن» به او می‌گوید که همراه مادرش با روانی نامتعادل ، در خانه کنار هتل زندگی می‌کند. طبیعی است که در این مرحله نباید فیلم را فاش(اسپویل) کنید تا لذت دیدنش برای مخاطب باقی بماند.

چهارمین مورد، بحث درباره بازیگرهای فیلم است. اشاره کنید چه کسانی در این فیلم بازی کردند (در حد بازیگر نقش اول مرد و نقش اول زن کافی است) و همچنین به نظر شما، آن بازیگران توانستند نقش خود را به خوبی ایفا کنند یا خیر. چون قرار است بدون پشتوانه­ی تئوری نظر بدهیم پس به ناچار به شهود و حس درونی متوسل می­شویم. به قول خودمانی آیا با بازیگرای فیلم حال کردید یا خیر!

پنجمین کاری که انجام می­دهید به این صورت است که برداشت شخصی خودتان را از فیلم بنویسید. در واقع فیلم را تفسیر کنید. در این مرحله باید به دانش عمومی، تجربیات و ذهن خلاق خودتان اعتماد کنید و از نوشتن و بحث کردن نترسید. در این راه میتوانید از شواهد و مدارک هم استفاده کنید برای مثال یک دیالوگ خاص، یک نمای خاص، یک بازی خاص از بازیگر و فیلم را بنویسید. مثلا برای همان فیلم روانی میتوانیم وارد حیطه ی روانشناسی بشوید و به بحث عقده ی ادیپ اشاره کنید.

به عنوان آخرین نکته هم میتوانید یک دیالوگی از فیلم که برای شما انقدر جالب بوده است و در ذهنتان مانده را به عنوان دیالوگ ماندگار و شاخص فیلم بیان کنید. با این ترفند مخاطب هایتان را ترغیب به دیدن فیلم کنید. مثلا برای فیلم روانی می­شود به دیالوگ معروف آنتونی پرکینز اشاره کرد، می­گوید: بهترین دوست یک پسر، مادرشه!

اخرین نوشته های وبلاگ

برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.
فهرست